بهشت

     در پایان ارشادالقلوب نقل شده است خداوند در شب معراج از پیامبر پرسید: ای احمد آیا می دانی بهترین شادمانی کدام است؟ و جاودانه ترین زندگی چیست؟

پیامبر فرمود: خدایا نمی دانم

خداوند فرمود: بهترین شادمانی آن است که انسان همیشه مشغول ذکر من باشد و از آن خسته نشود و نعمت های مرا فراموش نکند و مرا بشناسد و شب و روز به دنبال جلب رضایت من باشد.

و جاودانه ترین زندگی این است که، همیشه مراقب نفس خود باشد تا دنیا نزد او کوچک و بی ارزش شود و آخرت نزد او بزرگ و باارزش شود، خواسته ی مرا بر خواسته ی خود ترجیح دهد و به دنبال رضایت من باشد و مرا آن چنان که هستم بزرگ بداند. همیشه متذکر علم و اطلاع من به خودش باشد. و در لحظه، لحظه ی شب و روز پیشامد گناه مرا مراقب خویش بداند و آنچه را که نمی پسندم از قلبش بدر کند، با شیطان و وسوسه هایش مخالفت کند، شیطان را در قلبش جای ندهد.

وقتی این کارها را انجام داد قلبش را با جام محبت سیراب می کنم تا غیر مرا در قلبش جای ندهد و ذکر و فکر و همت و سخنش پیرامون نعمت هایی باشد که به بندگان محبوبم ارزانی داشته ام. چشم قلب و گوشش را می گشایم تا با قلبش بشنود و با آن به جلال و عظمت من خیره شود. دنیا را برایش تنگ و کوچک می نمایم و لذات دنیا را برایش بی ارزش و خوار می کنم تا از آنها نفرت داشته باشد و از دنیا و آنچه در آن است برحذرش می دارم، آن طور که چوپان گوسفندهایش را از چراگاه های کشنده حفظ می کند. این جاست که از مردم فرار می کند و از دنیای فانی به جهان باقی می رود و از خانه شیطان به منزل رحمان می شتابد، و او را با هیبت و عظمت، زینت می بخشم.

     این بهترین شادمانی و همان زندگی جاودان است و این مقام والای کسانی است که به خواسته ی خدا راضیند. 

نوشته شده توسط زهرا در ساعت موضوع | لینک ثابت